“
«این مسئله ممنوعیت خودروهای آلاینده در قلب کلانشهرهای ما امروز در مرکز همه بحثهای زیستمحیطی قرار دارد. در برابر فوریت اقلیمی و تخریب مداوم کیفیت هوا، برخی حذف رادیکال خودروهای بنزینی یا دیزلی را توصیه میکنند، در حالی که برخی دیگر نگران پیامدهای اجتماعی و اقتصادی چنین اقدامی هستند.
از یک سو، انکارناپذیر است که کاهش چشمگیر تردد خودروها منافع بزرگی برای سلامت عمومی به همراه دارد. با کاهش انتشار ذرات ریز، ما بهطور قابلتوجهی بیماریهای تنفسی و قلبیعروقی را که بار سنگینی بر نظامهای درمانی ما تحمیل میکنند محدود میکنیم. علاوه بر این، پیادهمحور کردن مراکز شهری به بازآرایی فضای عمومی به نفع فضاهای سبز، مسیرهای دوچرخهسواری و صمیمیت میان ساکنان محله کمک میکند، همانطور که چندین کلانشهر اروپایی و کانادایی اثبات کردهاند.
با این حال، برای اینکه این گذار واقعاً عادلانه و کارآمد باشد، باید محدودیتهای عملی آن را در نظر گرفت. هرچند این اقدام از نظر زیستمحیطی ستودنی است، خطر آن را دارد که ساکنان حومه یا کارگران با ساعات کاری نامتعارف را که از شبکه حملونقل عمومی کافی بهرهمند نیستند کنار بگذارد. ممنوع کردن خودرو بدون ارائه جایگزینهای قابلاعتماد، مقرونبهصرفه و پرتکرار به معنای عمیقتر کردن نابرابریهای سرزمینی خواهد بود.
در نتیجه، من میگویم که ممنوعیت خودروهای آلاینده در شهر هدفی ضروری است، اما باید بیقید و شرط با سرمایهگذاریهای گسترده در حملونقل عمومی و کمکهای مالی برای کمدرآمدترین خانوارها همراه باشد.»
”